::Story::จิตป่วน::

เอนทรี่นี้อาจจะออกแนวพร่ำเพ้อเซ่อซ่าอะโลฮ้าไปซักหน่อย

แต่อยากบอกว่า "ได้คัฟๆ ผมเปงได้ทุกอย่าง สุดแต่คุนจะบัญชา"

คุนอยากให้ผมแมน "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมแหวว "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมแนว "ได้คัฟๆ ผมเปงได้" 

คุนอยากให้ผมทอม "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมหญิง "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมไบ "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมด้าน "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมเปงสะพาน "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

คุนอยากให้ผมเปงตัวตลก "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

 คุนอยากให้ผมเปงคัยก้อได้ซักคนของคุน "ได้คัฟๆ ผมเปงได้"

เปงได้ทุกอย่างจนวันนึงมีคนถาม "ตกลงว่ามึงเปงอะรัยกันแน่?"

ผมตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดอะรัยมาก "ไม่รุ้ กูเปงได้ทุกอย่าง"

แต่การที่เปงได้ทุกอย่างทำให้ความมีตัวตนมันหายไป

จนบางครังยังสงสัยในตัวเอง "สำหรับคนอื่นกูเปงตัวอะรัย?"

 .........แระ.........

"ถ้าไม่เปงทุกอย่างให้คนอื่นแร้วคัยจะต้องการกูวะ?"

"ชีวิตมักเศร้าเสมอ" ผมคิดงั้น

ไม่มีคัยมีความสุขได้เกินเสียงหัวเราะที่มันออกมาจากใจจิงๆ...คุนว่ามั้ย?

สุดท้ายสิ่งที่ได้จากการ "เปงได้ทุกอย่าง" มันคือความด้านชาในส่วนหนึ่งของจิตใจ

ผมไม่รุ้จักความรัก

ผมไม่รุ้จักการไว้ใจ

ผมไม่รุ้จักศรัทธา

และผมเกลียดความหวัง

ผมไม่ต้องการจะให้คุนเปงเหมือนผม

ขอให้ความสุขจงอยุ่แก่คุน

สารจาก "คนบาป"