::Story::จิตป่วน::

วันนี้เป็นวันที่เราคนไทยทุกคนต่างก็รอคอย

การเสด็จออกจากโรงพยาบาลของพ่อหลวงนั้น  ใครๆต่างก้อดีใจ  รวมทั้ง...เราด้วย

วันนี้ได้มาหลายข้อความ "อย่าลืมบอกรักพ่อนะ" ....แล้วคนส่งล่ะมัวส่งข้อความจนลืมบอกรักพ่อของตัวเองรึเปล่า

บอกตรงๆว่า  เป็นคนที่ไม่เคยบอกรักพ่อเลย

ถ้าถามว่า "อายหรอ?" ก้อเป็นส่วนหนึ่งนะ  แค่คิดว่าก้อรักของเราทุกวันอยู่แล้ว

ถ้าบอกว่า "หนูรักพ่อนะ"  มันก้อทำได้  พ่อคงชื่นใจ  แต่ไม่บอกแล้วหาของที่พ่อชอบให้ทานดีกว่า

มันเป็นเรื่องของการกระทำที่ทำได้ตลอดไม่ใช่เพียงเพื่อทำเพราะเทศกาล

เมื่อเช้าเลยไปซื้อของให้พ่อ  กับแม่ 2 คนซะเลย

ปีนี้แอบง๋อยนิดหน่อย  เพราะแม่ไม่อยู่บ้าน  ทั้งที่วันนี้ของทุกปีจะไปเดินเที่ยวงานวันพ่อกัน

แต่แม่ต้องไปถวายพระพรที่สนามหลวงรึที่ไหนซักอย่าง  ทุกปีที่ไปเดินเที่ยวกัน  ปีนี้เลยยกเลิก

กว่าแม่จะกลับก้อคงราวๆ เที่ยงคืน  ถึงงานจะยังไม่เลิก  แต่แม่คงเหนื่อยเกินกว่าจะเดินเที่ยวซะแล้ว

...............และ...............

วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ  กำลังลุ้นใจจดใจจ่อกะไอ้ตัวที่มันร้องเหมียวๆ 

แต่น  แต๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา.....แมวน้อยตัวแรกออกมาลืมตาดูโลกแร้วววววววววววววววววววววววววววววว

ลายตรงหน้าผากมันน่ารักมาก  แต่มันมุ่นหัวไม่ยอมให้ถ่าย

กว่าจะมาอัพมันก้อออกมาอีก 2 ตัว

ตัวบนเป็นพี่สาวที่นอนเฝ้าแม่มันตลอด  ไม่ยอมไปไหน

มันเท้าคางแล้วบอกด้วยสายตาว่า  "ตรงนี้เฉพาะครอบครัวค่ะ สื่อมวลชน" 55+

เหงี๋ยววววววววว

++รอแม่กลับบ้าน......

++รอแมวออกลูก......

++รอ  ร๊อ  รอ..........